Adelphia

A Skylit Drive'ı ilk dinlediğimden beri severim, ama ne Wires... And The Concept of Breathing ne de She Watched the Sky albümleri bende Adelphia'nın etkisini uyandırdı. Sanırım Jag'in clearları beni ele geçirmiş durumda.
I Swear This Place is Haunted'ı dinlerken kendimi çok ayrı bi dünyada hissediyorum, See You Around'u dinlerken sokak ortasında alkışlarla şarkının son kısmına eşlik etmekten kendimi zor alıkoyuyorum, Eva The Carrier'ı dinlerken Eva olup umutları yıkıyorum. Öyle bişey yani, şekilden şekile giriyorum, kendim olmaktan çıkıyorum.

Aynı hissi bir de Brennan Taulbee'li Oceana'nın Birth.Eater'inde yaşadım. Tastamam konsept bir albüm zaten Birth.Eater, ben de konsepte uyum sağlıyorum ilk riffden itibaren. Yine albümün tamamında beni konsepte bağlı tutan Brennan'ın clearları. Demek ki iyi clear vokal yapan erkeklere zaafım var.

Bir de The Devil Wears Prada'nın With Roots Above and Branches Below'u var... Jeremy'nin clearlarından çok Mike'ın screamlarına takmış durumdayım bu albümde de. Ne demiş TDWP: "Forward can't be stopped, it just goes to show that some words are useless." Doğru değil mi ama? Ya da "We all live off the lust and misfortune of others." Yalan mı? İtiraz olan konuşsun kardeşim, yoksa da bi dahaki TDWP albümüne kadar sussun...